গৌতম শৰ্মা (অধ্যাপক ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ বিশ্ববিদ্যালয়): জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা (১৯০৩–১৯৫১) অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু সমাজৰ অন্যতম এক উজ্জ্বল ব্যক্তিত্ব হিচাপে আজিও স্মৰণীয় (Jyotiprasad Agarwala Ideals)। কবি, নাট্যকাৰ, গীতিকাৰ, চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী হিচাপে তেওঁ আছিল এজন বহুমুখী প্ৰতিভাৰ অধিকাৰী ব্যক্তি, যাৰ সৃষ্টিশীল দীপ্তিয়ে তেওঁৰ সময়ক অতিক্ৰম কৰি গৈছে। সমসাময়িক সমাজত আজিও তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰ গভীৰ প্ৰাসংগিকতা আছে, যিয়ে আমাক শিল্প, সংস্কৃতি আৰু সামাজিক প্ৰগতিৰ প্ৰতি থকা এক দৃঢ় অঙ্গীকাৰৰ শক্তিৰ কথা স্মৰণ কৰায়। জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক সঁচাকৈয়ে উপলব্ধি কৰিবলৈ হ’লে তেওঁক কেৱল এজন সাংস্কৃতিক প্ৰতীক হিচাপে নহয়, বৰঞ্চ এজন দূৰদৰ্শী চিন্তাবিদ হিচাপে চাব লাগিব, যাৰ আদৰ্শ আৰু সৃষ্টিশীলতা প্ৰতিটো প্ৰজন্মৰ বাবেই বহু মূল্যৱান শিক্ষা বহন কৰি আছে।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা কেৱল এজন ঐতিহাসিক ব্যক্তিত্বতেই সীমাবদ্ধ নহয়। তেওঁ অসমীয়া সংস্কৃতিৰ সমৃদ্ধিৰ এক প্ৰতীক। সাহিত্য, সংগীত আৰু চলচ্চিত্ৰ জগতৰ এজন অগ্ৰদূত আৰু সমাজৰ বাবে এক নৈতিক দিশ-নিৰ্দেশক। তেওঁৰ সৃষ্টিসমূহে আজিও প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্মক প্ৰেৰণা দিয়ে, শিক্ষা প্ৰদান কৰি মানুহক একেলগে সংযোগ কৰি আহিছে। সমসাময়িক সমাজে তেওঁক তেওঁৰ জন্ম বা মৃত্যু তিথিত কেৱল স্মৰণ কৰি থকাটোৱেই যথেষ্ট নহয়; তেওঁৰ দৃষ্টিভংগী আৰু উত্তৰাধিকাৰৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত হোৱাটোও অতি প্ৰয়োজনীয়। তেওঁৰ কবিতা অধ্যয়ন কৰি, গীত শুনি, চলচ্চিত্ৰ উপভোগ কৰি আৰু আদৰ্শসমূহৰ ওপৰত গভীৰ চিন্তা কৰি আমি আগৰৱালা দেৱক সৰ্বাধিক অৰ্থপূৰ্ণভাৱে সন্মান জনাব পাৰোঁ। তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মক আমাৰ কৰ্ম, সংস্কৃতিৰ সমৃদ্ধি আৰু হৃদয়ৰ প্ৰেৰণা হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ জৰিয়তে তেওঁক আমি উপযুক্ত সন্মান জনাব পাৰোঁ।
আগৰৱালাদেৱে অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা অৱদান অতি বিশাল আৰু চিৰস্থায়ী। কবি হিচাপে তেওঁ অসমীয়া কবিতালৈ এক নতুনত্ব আৰু আধুনিকতাৰ সোঁত বোৱাই আনিছিল। তেওঁৰ সাহিত্য কর্মসমূহত প্ৰকৃতি, প্ৰেম, মানৱতা আৰু স্বাধীনতাৰ আত্মাৰ উদযাপন স্পষ্টভাৱে দেখা যায়। নিজৰ সময়ৰ বহু সমসাময়িক সাহিত্যিকৰ পৰা পৃথকভাৱে জ্যোতিপ্ৰসাদে পৰম্পৰাগত আৰু আধুনিক চিন্তাধাৰাক একেলগে মিলাই এক বিশেষ কবিতাৰ শৈলী গঢ়ি তুলিছিল। যিয়ে একেদৰে অসমীয়া সংস্কৃতিত গভীৰভাৱে তাৰ মূল গঢ় দিছিল আৰু সমসাময়িক সামাজিক পৰিৱর্তনৰ প্ৰতিও সঁহাৰি জনাইছিল। তেওঁৰ কবিতা কেৱল সুৰাৰোপিত ভাষাৰ প্ৰকাশ নাছিল; ই আছিল মানৱ জীৱনৰ ভিন্ন অৱস্থাৰ প্ৰতি থকা তেওঁৰ গভীৰ চিন্তা, মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা অকৃত্ৰিম প্ৰেম আৰু শিল্পৰ ৰূপান্তৰ ঘটাব পৰা শক্তিৰ ওপৰত থকা অটল বিশ্বাসৰ প্ৰতিফলন। আধুনিক জীৱনৰ নানা ব্যস্ততা আৰু বিভ্ৰান্তিৰ মাজত সাহিত্য যেতিয়া বহু সময়ত পিছপৰি যায়, তেতিয়া জ্যোতিপ্ৰসাদৰ দৰে শিল্পী-সাহিত্যিকৰ কর্মসমূহেই আমাক শব্দৰ চিৰন্তন শক্তিৰ কথা স্মৰণ কৰায়। যিয়ে প্ৰেৰণাৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে, চিন্তাৰ উদ্ৰেক ঘটাব পাৰে আৰু আমাৰ সামূহিক বিবেকক পুষ্ট কৰিব পাৰে।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জীৱনৰ অন্যতম স্মৰণীয় দিশ আছিল অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ তেওঁৰ অগ্ৰণী অৱদান। ১৯৩৫ চনত নিৰ্মিত তেওঁৰ ঐতিহাসিক চলচ্চিত্ৰ জয়মতীৰ জৰিয়তে তেওঁক অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ জনক হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হয়। জয়মতী কেৱল প্ৰথম অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰই নাছিল, ই আছিল তেওঁৰ দূৰদৰ্শী চিন্তা, সাহস আৰু দৃঢ় সংকল্পৰ এক উজ্জ্বল নিদৰ্শন। যিটো সময়ত এখন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰাটো অতি দুঃসাধ্য কামেই নাছিল; ইয়াৰ বাবে কেৱল সৃষ্টিশীল প্ৰতিভাই নহয়, অপাৰ ধৈৰ্য, আৰ্থিক ত্যাগ আৰু সাংগঠনিক দক্ষতাৰো প্ৰয়োজন আছিল। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ জয়মতী আহোম ৰাজকুমাৰী জয়মতীৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মিত এখন বোলছবি আছিল, যিয়ে বৃহত্তৰ স্বাৰ্থৰ বাবে নিজৰ জীৱন উৎসৰ্গা কৰিছিল। এই চলচ্চিত্ৰখনি নিৰ্মাণৰ জৰিয়তে জ্যোতিপ্ৰসাদে সংস্কৃতি আৰু ইতিহাস সংৰক্ষণত কাহিনী কোৱাৰ শক্তিক বিশেষভাৱে জগাই তুলিছিল। আজিৰ যিটো সময়ত চলচ্চিত্ৰ অভিব্যক্তি আৰু যোগাযোগৰ এক প্ৰভাৱশালী মাধ্যম হিচাপে পৰিগণিত হৈছে, সেই সময়তেই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ এই অগ্ৰণী মনোভাৱে আমাক উদ্ভাৱন, সাহস আৰু সাংস্কৃতিক সংৰক্ষণৰ প্ৰতি থকা দায়িত্বৰ গুৰুত্ব বুজিবলৈ সহায় কৰে। সমসাময়িক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু শিল্পীসকলে তেওঁৰ এই নিষ্ঠাৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰিব পাৰে। যাৰ লক্ষ্য কেৱল বিনোদন নহয়, বৰঞ্চ গভীৰ অৰ্থবহন কৰা সৃষ্টিৰ জৰিয়তে সমাজক সমৃদ্ধ কৰিব।
এজন প্ৰতিভাশালী সংগীতজ্ঞ আৰু গীতিকাৰ হিচাপেও আগৰৱালাদেৱৰ স্থান অদ্বিতীয়। তেওঁ ৰচনা কৰা অসংখ্য জ্যোতি সংগীতক আজিও সমান আদৰেৰে গোৱা আৰু স্নেহেৰে স্মৰণ কৰা হয়। সুৰৰ মাধুৰ্য আৰু দাৰ্শনিক গভীৰতাৰ বাবে তেওঁৰ গীতসমূহ বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। প্ৰেম, দেশপ্ৰেম, প্ৰকৃতি আৰু মানৱীয় মূল্যবোধ তেওঁৰ গীতৰ মুখ্য বিষয় আছিল। যিসমূহ গীতে অসমীয়া জাতিসত্তা, গৌৰৱ আৰু আত্মীয়তাৰ চিৰন্তন অনুভৱক প্ৰকাশ কৰি আহিছে। এই গীতসমূহ কেৱল শিল্প সৃষ্টিয়েই নহয়; ই অসমীয়া সমাজৰ অমূল্য সাংস্কৃতিক ধন, যিয়ে অসম মাতৃৰ প্ৰতিজন সন্তানক একেলগে বান্ধি ৰাখি তেওঁলোকৰ যৌথ ঐতিহ্য আৰু সপোনৰ কথা স্মৰণ কৰাই আহিছে। আজিৰ দ্ৰুতগতিসম্পন্ন সমাজত, যেতিয়া স্থানীয় সংস্কৃতি বহুসময়ত বিশ্বায়নৰ প্ৰভাৱত লুপ্ত হোৱাৰ আশংকাই দেখা দিছে, এইখিনি সময়তেই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ স্বকীয় সাংগীতিক ধাৰাই এক শক্তিশালী ভিত্তিৰ দৰে কাম কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। ই আমাক আমাৰ সাংস্কৃতিক মূল, পৰিচয় আৰু পৰম্পৰাৰ ধাৰাবাহিকতাৰ গুৰুত্বক বুজাবলৈও সহায় কৰি আহিছে।
সৃষ্টিশীল প্ৰতিভাৰ উপৰিও জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আছিল এজন দূৰদৰ্শী সামাজিক চিন্তাবিদ। শিক্ষা, সামাজিক সংস্কাৰ আৰু নৈতিক সাহসৰ শক্তিত তেওঁ গভীৰভাৱে বিশ্বাস কৰিছিল। অসম আৰু অসমবাসীৰ সামগ্ৰিক উন্নয়নৰ প্ৰতি তেওঁ সদায় প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ আছিল আৰু সাংস্কৃতিক তথা শিল্পীসুলভ বিকাশ সামাজিক প্ৰগতিৰ সৈতে একেলগে আগবাঢ়িব লাগিব বুলি তেওঁ স্পষ্টভাৱে উপলব্ধি কৰিছিল। তেওঁৰ চিন্তা আৰু সৃষ্টিত তেওঁ যুৱসমাজক সৃষ্টিশীলতা, নৈতিক দায়িত্ববোধ আৰু সেৱাৰ মনোভাৱ গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল। যিটো কাৰণত বহু দশকৰ সময় বাগৰি যোৱাৰ পিছতো তেওঁ আমাৰ মাজত আজিও প্ৰাসংগিক হৈ আছে। যেতিয়া সমসাময়িক সমাজে সামাজিক অসমতা, সাংস্কৃতিক মূল্যবোধৰ অৱক্ষয় আৰু নৈতিক নেতৃত্বৰ অভাৱৰ দৰে বহু জটিল সমস্যাসমূহৰ সন্মুখীন হৈছে তেনে ক্ষণত জ্যোতিপ্ৰসাদৰ জীৱনেই আমাক মনত পেলায় দিয়ে যে প্ৰকৃত অগ্ৰগতি কেৱল অৰ্থনৈতিক প্ৰগতি বা প্ৰযুক্তিগত বিকাশৰ দ্বাৰা নহয়; ইয়াৰ বাবে নৈতিক শক্তিৰ বিকাশ, সাংস্কৃতিক সচেতনতা আৰু বৃহত্তৰ কল্যাণৰ প্ৰতি অটল প্ৰতিশ্ৰুতিও একেদৰে অত্যাৱশ্যক।
আজিৰ প্ৰেক্ষাপটত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক স্মৰণ কৰা মানে কেৱল তেওঁৰ সৃষ্টি কিম্বা অতীতৰ সাফল্যসমূহক উদযাপন কৰা নহয়; বৰঞ্চ তেওঁৰ আদৰ্শসমূহক আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত সংযোজন কৰাহে আজি বিশেষভাৱে প্ৰয়োজন হৈ পৰিছে। শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান, সাংস্কৃতিক সংগঠন আৰু সাধাৰণ নাগৰিকসকলেও তেওঁৰ জীৱনৰ সামগ্ৰিক দৃষ্টিভংগীৰ পৰা অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰিব পাৰে; য’ত সৃষ্টিশীলতা, সেৱা ভাৱ আৰু মানৱতাৰ প্ৰতি প্ৰেম একেলগে মিহলি হৈ আছে। আমাৰ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহেও তেওঁৰ সাহিত্যকর্ম, সংগীত ৰচনা আৰু চলচ্চিত্ৰসমূহ কেৱল সংৰক্ষণ আৰু গুণানুকীৰ্তন কৰিলেই নহ’ব, সক্ৰিয়ভাৱে অধ্যয়ন আৰু আলোচনা কৰাৰ ব্যৱস্থাও কৰিব লাগিব। শিল্পী উৎসৱ, সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচী আৰু সমাজভিত্তিক উদ্যোগসমূহে সৃষ্টিশীল প্ৰকাশ, সামাজিক সচেতনতা আৰু সাংস্কৃতিক গৌৰৱক উৎসাহিত কৰিও তেওঁৰ স্মৃতিক প্ৰকৃত সন্মান জনাব পাৰে। যিবোৰ কাৰ্যপন্থাই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ দূৰদৰ্শী স্বপ্ন আৰু আদৰ্শ আজিও ব্যৱহাৰিক কাৰ্যকলাপ আৰু সমাজৰ সৈতে অৰ্থপূৰ্ণ সংলগ্নতাৰ বাবে প্ৰেৰণা যোগাব বুলি আমি আশা কৰিব পাৰোঁ।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জীৱনটো আমাৰ বাবে অধ্যৱসায় আৰু নিষ্ঠাৰ এক মহান পাঠ। সীমিত সম্পদ, সামাজিক বাধা তথা অসংখ্য প্ৰতিকূলতাৰ সন্মুখীন হ’লেও তেওঁ নিজৰ দৃষ্টিভংগীৰ সৈতে কেতিয়াও আপোচ কৰা নাছিল। বৃহৎ স্বপ্ন কল্পনা কৰা, সেয়া বাস্তৱায়িত কৰাৰ চেষ্টা কৰা আৰু শেষত কাৰ্যত ৰূপ দিয়া, এই সকলোবোৰতেই তেওঁৰ আদৰ্শবাদ আৰু ব্যৱহাৰিক দক্ষতাৰ এক দুর্লভ সংমিশ্ৰণ দেখা যায়। তৎকালীন সমাজত দ্ৰুত সফলতা আৰু সহজ সুবিধাক অধিক মূল্য দিয়া হয় যদিও, আজিৰ সমাজে তেওঁৰ জীৱনৰ পৰা নিঃসন্দেহে বহু মূল্যৱান শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰে। জ্যোতিপ্ৰসাদেই আমাক স্মৰণ কৰাই দিয়ে যে অৰ্থপূৰ্ণ সাফল্য লাভ কৰিবলৈ ধৈৰ্য, সহনশীলতা আৰু নিজৰ নীতি-আদৰ্শ আৰু স্বপ্নৰ প্ৰতি অটল নিষ্ঠা থকাটো অতি প্ৰয়োজনীয়। তেওঁৰ জীৱনে আমাক নিজৰ আগ্ৰহ আৰু আবেগ অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে, লগতে সমাজৰ কল্যাণ আৰু সংস্কৃতিৰ সমৃদ্ধিৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল হৈ থাকিবলৈও সদায় উৎসাহিত কৰে।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ সৃষ্টিসমূহে বহু প্ৰজন্মৰ মাজত এক দৃঢ় সেঁতু হৈ আছে। ই অতীতক বৰ্তমানৰ সৈতে সংযোগ কৰি ভৱিষ্যতৰ বাবে প্ৰেৰণা যোগাই আহিছে। তেওঁৰ চিন্তা আৰু সৃষ্টিয়ে আজিও মানুহৰ মনত অনুভূতি জাগ্ৰত কৰে, গভীৰ চিন্তাৰ উদ্ৰেক ঘটায় আৰু আত্মপৰিচয় তথা আত্মীয়তাৰ অনুভৱক বিকশিত কৰে। বিশ্বায়ন আৰু একৰূপতাৰ প্ৰভাৱ দিনকদিনে বৃদ্ধি পোৱাৰ ক্ষণত, এনে সৃষ্টিসমূহ আঞ্চলিক সংস্কৃতি আৰু ভাষাৰ স্বকীয়তা সংৰক্ষণ কৰাত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিছে। জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ঐতিহ্য, প্ৰাসংগিকতা কেৱল ইতিহাস বা সাহিত্যৰ পুথিতেই সীমাবদ্ধ নহয়; যিসকলে তেওঁৰ কবিতা পঢ়ে, গীত গায় আৰু আদৰ্শসমূহ স্মৰণ কৰে, তেওঁলোকৰ হৃদয়ত তেওঁৰ প্ৰাসংগিকতা সদায় জীৱন্ত। এই অৰ্থত, ব্যক্তিগত উন্নয়ন আৰু সামাজিক বিকাশ, এই দুয়ো ক্ষেত্ৰতেই তেওঁ এজন চিৰকালীন পথ-প্ৰদৰ্শক হিচাপে সদায় বিদ্যমান।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ কথা আলোচনা কৰোঁতে তেওঁৰ দেশপ্ৰেমিক মনোভাৱক উপেক্ষা কৰিব নোৱাৰি। যদিও তেওঁ এজন শিল্পী আৰু বৌদ্ধিক জগতৰ চিন্তাবিদ আছিল। তথাপিও স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সৈতে তেওঁ গভীৰভাৱে জড়িত আছিল আৰু বৃহত্তৰ ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপটৰ ভিতৰত অসমীয়া জাতিসত্তাৰ বিকাশ আৰু প্ৰতিষ্ঠাৰ বাবে নিজৰ জীৱনৰ এক বৃহৎ অংশ উৎসৰ্গা কৰিছিল। তেওঁৰ সৃষ্টিকর্মসমূহে এটা কথা স্পষ্টকৈ প্ৰকাশ কৰে যে সাংস্কৃতিক গৌৰৱ আৰু দেশপ্ৰেম কেৱল ৰাজনৈতিক শ্লোগান নহয়; ই নিজৰ সমাজ, ভাষা আৰু ঐতিহ্যৰ প্ৰতি থকা জীৱন্ত আৰু সক্ৰিয় ভক্তিৰ প্ৰকাশ। আজিৰ সমাজত, য’ত সাংস্কৃতিক পৰিচয় বহু সময়ত ক্ষীণ বা ভুলভাৱে বুজা হয়, তেতিয়া জ্যোতিপ্ৰসাদৰ জীৱনে আমাক এই শিক্ষা দিয়ে যে স্থানীয় সংস্কৃতিৰ পোষণ কৰাটো প্ৰেম আৰু দায়িত্ব, যি ভাষাগত আৰু শিল্পীসুলভ পৰম্পৰাৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ বাবে অতি আৱশ্যক।
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ আজিৰ প্ৰাসংগিকতা কেৱল তেওঁৰ অতীতৰ কৃতিত্বৰ প্ৰশংসাতেই নহয়, তেওঁৰ নীতিৰ ব্যৱহাৰিক প্ৰয়োগতো নিহিত হৈ আছে। তেওঁৰ সৃষ্টিশীলতা, সাহস আৰু সমাজৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতাই আমাক এক কালজয়ী শিক্ষা প্ৰদান কৰে। দ্ৰুতগতিত পৰিৱৰ্তিত পৃথিৱীখনত তেওঁৰ জীৱনে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে শিল্প, সংস্কৃতি আৰু সামাজিক বিবেক এক অৰ্থপূৰ্ণ আৰু চিৰস্থায়ী সভ্যতাৰ ভেটি। শিল্পী দিৱসৰ এই মহেন্দ্ৰ ক্ষণত জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক স্মৰণ কৰা মানেই সৃষ্টিশীলতা, সাহস আৰু বিবেকৰ প্ৰতি নিজকে পুনৰ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ কৰা। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে এই উপলব্ধিক গ্ৰহণ কৰা যে শিল্প কোনো বিলাসিতা নহয়, বৰঞ্চ এক অত্যাৱশ্যক প্ৰয়োজন। সংস্কৃতি কোনো অতীতৰ ধ্বংসাৱশেষ নহয়, ই এক জীৱন্ত শক্তি। এজন ব্যক্তিৰ দৃষ্টিভংগীয়ে সামূহিক ৰূপান্তৰৰ বাবে কেনেকৈ প্ৰেৰণা যোগাব পাৰে, সেয়া জ্যোতিপ্ৰসাদ অধ্যয়নেই আমাক কয়। উদ্দেশ্য আৰু আবেগেৰে জীয়াই থকা এজন ব্যক্তিৰ জীৱনে কেনেকৈ প্ৰজন্মৰ ওপৰত অমলিন ছাপ পেলাব পাৰে, তাকো জ্যোতিপ্ৰসাদেই উজ্জ্বলভাৱে প্ৰতিপন্ন কৰে। যিটো সময়ত আমাৰ সময়বোৰ আধুনিক জীৱনৰ জটিলতাৰ মাজেৰে আগবাঢ়িছে, সেই সময়তেই জ্যোতিপ্ৰসাদৰ বাৰ্তা গভীৰভাৱে প্ৰাসংগিক হৈ পৰিছে। জ্যোতিপ্ৰসাদৰ আদর্শৰ প্ৰাসংগিকতাই কয় যে সৃষ্টিশীলতাক পোষণ কৰা, পৰম্পৰাক সন্মান কৰা, সামাজিক উন্নতিৰ বাবে সচেষ্ট হোৱা আৰু সততা আৰু নৈতিকতাৰ সৈতে জীৱন যাপন কৰা।
লেখকৰ ফোন: ৯৯৫৪০-০০২০০
লগতে পঢ়কঃ প্ৰান্তিক আৰু প্ৰদীপ বৰুৱাঃ এক বিশেষ লেখা
